بررسي ميزان خوددرماني با دارو در دانشجويان دانشگاه هاي شهر تربت‌حيدريه در سال1393

زمينه و هدف: مصرف بي روية دارو و به طور كلي خود درماني از بزرگ ترين مشكلات اجتماعي، بهداشتي و اقتصادي جوامع مختلف از جمله ايران محسوب مي شود، لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين شيوع خود درماني و برخي از عوامل مرتبط با آن در دانشجويان تربت حيدريه در سال 1393 صورت گرفت. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع توصيفي-مقطعي با رويكرد تحليلي است كه بر روي 170 نفر از دانشجويان دانشگاه‌هاي (علوم پزشكي- آزاد) شهر تربت حيدريه در سال 93 انجام شد. روش نمونه گيري به صورت سهميه اي چند مرحله اي بود. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه دو بخشي پژوهشگرساخته استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS19 و آمار توصيفي و آزمونهاي كاي اسكوير ،تي مستقل و آنووا در سطح معني‌داري 05/0 p< تجزيه و تحليل شد. يافته ها: ميانگين سنَي دانشجويان3/3± 8/21 بود. در مجموع 18 درصد از دانشجويان اقدام به خود درماني كرده بودند كه اين ميزان در بين دانشجويان شهري بيشتر از روستايي، در دانشجويان دانشگاه آزاد بيشتر از علوم پزشكي بود. بين خوددرماني با رشتة تحصيلي(3../.=p) ،دانشگاه محل تحصيل(12./0=p) و شغل مادر(2./0=p) ارتباط معني داري يافت شد. همچنين بين جنس و مصرف خودسرانه داروهاي قلبي ارتباط معني داري يافت شد(03/0=p). بيشترين ميزان خوددرماني مربوط به مصرف داروهاي قلبي، گياهي، مكمل، مسكن ها، آنتي هيستامين ها و سرماخوردگي بود. نتيجه گيري: ميزان شيوع خود درماني در بين دانشجويان نسبتا بالا بود، لذا پيشنهاد مي شود مداخلات مقتضي از جمله مداخلات آموزشي به منظور ارتقاي رفتار هاي مرتبط با مصرف دارو صورت گيرد.