مقايسه احساس تنهايي در مادران دانش‌آموزان با ناتواني‌هاي عصبي-تحولي

زمينه و هدف: پژوهش‌ها نشان مي‌دهند كه احساس تنهايي والدين كودكان با ناتواني بيشتر از والدين كودكان بدون ناتواني است. هدف پژوهش حاضر مقايسه احساس تنهايي در مادران دانش‌آموزان با ناتواني‌هاي عصبي-تحولي (مادران دانش‌آموزان با اختلال‌ طيف اتيسم، مادران دانش‌آموزان با كم‌تواني‌ذهني و مادران دانش‌آموزان با اختلال يادگيري ويژه) در شهر شيراز بود. روش بررسي: روش اين پژوهش علي-مقايسه‌اي بود. جامعه آماري شامل همه مادران دانش‌آموزان با ناتواني‌هاي عصبي-تحولي دوره ابتدايي (مادران دانش‌آموزان با اختلال‌ طيف اتيسم، مادران دانش‌آموزان با كم‌تواني‌ذهني و مادران دانش‌آموزان با اختلال يادگيري ويژه) شهر شيراز بود. حجم نمونه اين پژوهش شامل 135 نفر از مادران كودكان با ناتواني‌هاي عصبي-تحولي بودند وروش نمونه‌گيري خوشه‌اي بود. به منظور سنجش احساس تنهايي از مقياس احساس تنهايي دهشيري و همكاران استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از تحليل واريانس يك‌متغيره براي نمره كل احساس تنهايي و تحليل واريانس چندمتغيره براي خرده‌مقياسهاي احساس تنهايي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه از نظر احساس تنهايي تفاوت معني‌داري بين مادران كودكان داراي كم‌تواني‌ذهني با مادران كودكان داراي اختلال يادگيري ويژه وجود داشت (005/0= P).از نظر خرده‌مقياس‌هاي احساس تنهايي، فقط در احساس تنهايي ناشي از ارتباط با دوستان، مادران كودكان داراي اختلال يادگيري ويژه با هر دو گروه مادران كودكان داراي كم‌تواني‌ذهني و مادران كودكان داراي اختلال‌ طيف اتيسم تفاوت معني‌داري داشتند (016/0= P). نتيجه‌گيري: بنابراين طراحي و اجراي برنامه‌هاي پيشگيرانه و مداخله‌اي جهت بهبود احساس تنهايي مادران كودكان با ناتواني‌هاي عصبي-تحولي به ويژه مادران كودكان با اختلال يادگيري ويژه ضروري است.