بررسي مباني آراي شاذ ومتفردات ابن ادريس حلي

ابن ادريس تنها فقيه قرن ششم بود كه توانست با نقد آراي پيشينيان به ويژه نقد آراي شيخ طوسي راه عرضه افكار نو و تكامل فقه شيعه را هموار سازد ودر عرصه اجتهاد وفقاهت براي خود مباني اي برگزيد كه به فقاهت او صبغه خاصي بخشيد. كتاب السرائرالحاوي لتحريرالفتاوي، حاوي فتاوي و نظريات فقهي اوست كه برخي از آنها خلاف مشهور بلكه برخي از آنها متفردات وي بوده است. از آنجايي كه هدف از اين تحقيق بررسي مباني و چرايي متفرد و شاذ بودن آراء ابن ادريس است، نمونه هايي از اين آراء مانند نماز در دو لباس مشتبه، اقرار مبهم، اجراي حد مساحقه و... مورد كنكاش قرار گرفته و با بهره گيري از روش توصيفي تحليلي، مباني،  مدارك و علت آنها مورد تبيين قرار مي گيرد. اعتقاد به عدم حجيت خبر واحد از مهمترين مباني ابن ادريس است كه از يكسو به علت مبناي اصولي ايشان و از سويي به لحاظ بُعد زماني قرائن موجب شده تا عمل قدما از مرآ و منظر وي مخفي مانده و درنتيجه عدم اطمينان وي به صدور برخي اخبار از معصومين شده، اين خود موجبي براي عدم تمسك ايشان به بخش عظيمي از اخبار شده است و در نتيجه به متفرد و شاذ شدن آراي ايشان انجاميد.