اصول كنترل عفونت براي نگهداري دندان هاي كشيده شده

Principles of Infection Control for Keeping Extracted Teeth

در بسياري از كشورها، دانشجويان دندانپزشكي در بخش‌هاي مختلف پري‌كلينيك، براي يادگيري مهارت‌هاي مختلف مانند تهيه حفره دسترسي، پاكسازي و درمان ريشه در بخش اندودانتيكس، تمرين تراش سطوح مختلف تاج دنداني در بخش ترميمي، پالپوتومي، پالپكتومي و تهيه حفره دسترسي بر روي دندان‌هاي شيري در بخش كودكان و تمرين انواع تراش رست در بخش پروتزهاي دنداني بر روي دندان‌هاي كشيده شده (شيري يا دائمي) تمرين مي‌كنند. اين دندان‌ها اغلب از كلينيك‌هاي دندانپزشكي و مطب‌هاي خصوصي توسط دانشجويان جمع‌آوري مي‌شوند. اگرچه در بعضي كشورهاي توسعه يافته، از دندان‌هاي مصنوعي رزيني در بخش پري كلينيك اندودانتيكس استفاده مي شود، اما محدوديت‌ها و معايب كلينيكي استفاده از دندان‌هاي مصنوعي، همچنان نياز به جمع‌آوري و تهيه دندان‌هاي كشيده شده را ايجاب مي‌كند كه براي دانشجويان اين رشته چالش برانگيز است(1،‌2). از آن‌جايي‌كه دندان‌كشيده شده جزو ضايعات دندانپزشكي طبقه‌بندي مي‌شود و مي‌تواند منبع عفونت و انتقال بيماري‌هايي از جمله هپاتيت و ايدز باشد، استريليزاسيون آن ضروري است. هر چند كه به علت ساختار دندان و احتمال تغيير و آسيب ديدن آن، استريل كردن دندان‌ها مشكل است، با اين حال انجمن دندانپزشكي آمريكا و مركز پيشگيري وكنترل بيماري‌ها(CDC) دستورالعمل‌هايي را جهت كنترل عفونت دندان‌هاي كشيده شده براي استفاده مجدد ارائه كرده‌اند. CDC پيشنهاد مي‌كند كه دندان‌هاي فاقد آمالگام پس از تميز شدن از دبري‌ها، به مدت 40 دقيقه اتوكلاو شوند و سپس در محلول بليچينگ رقيق باقي بمانند. دندان‌هايي‌كه با آمالگام پر شده‌اند، به علت انتشار بخار جيوه نبايد اتوكلاو شوند و به پيشنهاد CDC بايد به مدت دو هفته در محلول حاوي 10 درصد فرمالين باقي بمانند(3). مطالعات مختلف روش‌هاي مختلف استريليزاسيون با مواد شيميايي از جمله استفاده از فرمالين، سديم هيپوكلريت، تيمول و اثر اين روش‌ها را بررسي نموده‌اند(6-4).