بررسي عوامل تهديدكننده امنيت سياسي و راه هاي تأمين آن از ديدگاه فقهاي شيعه معاصر

مقوله امنيت يكي از پديدههاي اساسي و بنيادين مورد نظر انديشمندان و فقها و از نيازهاي حياتي فردي و اجتماعي به شمار مي رود و ايجاد گسترش آن نيز وظيفه احاد ملت و حكومتها و دولت هاست. دين اسلام نيز از اين قاعده مستثني نبوده و با ملاحظه متون ديني احكام و مقررات اسلامي ملاحظه ميشود كه اهميت امنيت در همه عرصهها و راه حل هاي تحقق بخشيدن به امنيت سياسي بيش از ساير نظامهاي حقوقي در دين اسلام و به ويژه فقه شيعه مورد مطالعه قرار گرفته است. بر اين اساس، نوشتار حاضر با توجه به اين اهميت، با شيوه توصيفي- تحليلي درصدد بررسي عوامل تهديدكننده امنيت سياسي و راه هاي تأمين آن از ديدگاه فقهاي شيعي مي باشد. بر اين اساس، نتايج پژوهش حاكي از آن است كه در فقه اماميه، تأمين امنيت سياسي و فراهم كردن زمينه تحقق آن، يكي از كار ويژههاي فقه و حكومت ميتواند به حساب آيد. در اين راستا مجموعه عواملي چون استبداد، بغي، محاربه و ارتداد امنيت سياسي را تهديد مي كنند و براي تأمين آن بايد به مبارزه با طاغوت، مشاركت سياسي، برقراري نظام عدل، تقيه و مسئوليت عمومي در نظارت بر قدرت توجه نمود.