تأثير آموزش مبتني بر كارگاه بر توانايي فراشناختي و طراحي دانشجويان معماري

دانشجويان داراي استعدادهاي بالقوه‌اي هستند كه اين استعدادها بايد توسط خود و يا راهنمايان آموزشي شناخته‌شده تا از آن‌ها بهره‌برداري صحيح به عمل آيد. به اين منظور لازم است، روش‌هاي آموزشي، ياددهي و يادگيري مناسب، جهت ارتقاء آن‌ها موردبررسي قرار گيرد. آموزش صحيح مي­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­تواند فراگيران طراحي را در مسيري مشخص و درست قرار داده؛ همچنين موجبات ارتقاء قدرت طراحي آنان را فراهم سازد. اين پژوهش به دنبال پاسخگويي به اين سؤالات است؛ كه آموزش معماري مبتني بر كارگاه مي­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­تواند توانايي طراحي دانشجو را بالا ببرد؟ آموزش معماري مبتني بر كارگاه مي­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­تواند توانايي فراشناختي دانشجو را افزايش دهد؟ روش اين تحقيق، پژوهشي عمل نگر مبتني بر طرح نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون بود. جهت انجام پژوهش از آزمون فراشناخت حالتي جهت سنجش تحليل شناختي در چهار بعد آگاهي، راهبرد شناختي، برنامه‌ريزي و بررسي خود و از آزمون طراحي محقق ساخته جهت سنجش قدرت طراحي استفاده شد. بر اساس نتايج اين پژوهش مي­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­توان گفت كه روش آموزش معماري مبتني بر كارگاه مي‌تواند به ارتقاي كيفي سطح طراحي كمك نمايد و قدرت تحليل فراشناخت دانشجو را نيز افزايش دهد.