معرفي الگوي علمي شناسايي مناطق بسيار محروم در جهت هدفمند‌سازي نظام حركت‌هاي جهادي (مطالعه موردي: استان بوشهر، شهرستان دشتي)

براي دستيابي به توسعه در مناطق محروم به‌عنوان هدف غايي برنامه­ريزي محروميت­زدايي، گام نخست بررسي و شناخت واقعي از وضع موجود و سطح برخورداري مناطق به‌عنوان مقدمۀ حصول به توسعه است. بدين­سان، ارائه مدل و الگويي قوي از محروميت براي شناسايي شاخص­هاي محروميت و پارامترهاي مرتبط براي كاهش محروميت، مهم است. بر اين اساس، مطالعۀ حاضر باهدف معرفي الگوي علمي شناسايي مناطق بسيار محروم جهت هدفمند­سازي اردوهاي جهادي انجام شد. اين پژوهش ازنظر هدف، كاربردي و روش انجام آن توصيفي- تحليلي بود. شيوه جمع­آوري اطلاعات به‌صورت اسنادي و ابزار گردآوري داده­ها نيز با توجّه به اهداف پژوهش مبتني بر داده­ها و اطلاعات جداول و فرم­هاي رايج آمارنامۀ سرشماري نفوس و مسكن (به‌ويژه سالنامۀ آماري سال 1390 استان بوشهر) بود. منطقه موردمطالعه شهرستان دشتي و تكنيك مورداستفاده وايكور فازي بود. يافته­ها نشان داد در سطح استان بوشهر، بيشترين محروميت به شهرستان­هاي دير، ديلم و جم بيشترين اختصاص داشت. تحليل يافته­ها در سطح شهرستان دشتي نيز حاكي از آن بود كه بخش كاكي محروم­ترين بخش شهرستان دشتي و دهستان­هاي كاكي و چغابور به ترتيب محروم­ترين مناطق روستايي بوده­اند. نتايج پژوهش نشان داد با تعيين دقيق و سلسله­مراتبي مناطق محروم، از سطح شهرستان به بخش و از بخش به دهستان و از دهستان به روستا، مي­توان كانون­هاي محروميت را شناسايي نمود و پس از مشخص نمودن منطقه هدف، با شناخت علمي و نيازسنجي دقيق از شاخص­هاي موردنياز هر منطقه، مي­توان شاخص­هاي هدف را شناسايي و نسبت به رفع آن­ها اقدام نمود. در انتها نيز الگوي علمي شناسايي مناطق بسيار محروم پيشنهاد گرديد. هرچند الگوي پيشنهادي حاضر هرچند خالي از اشكال نيست؛ اما مي­تواند گامي هرچند كوچك جهت اجراي طرح­هاي تحقيقاتي به‌مراتب وسيع­تر و علمي­تر باشد.