بيماري پوسيدگي ذغالي بلوط در ايران

بيماري پوسيدگي ذغالي بلوط توسط دو قارچ Biscogniauxia mediterranea و Obolarina persica پديد مي­آيد. اين قارچها كه فرصت‌طلب يا مهاجم ثانويه هستند و به درختان دچار تنش حمله مي‌كنند، يكي از مشكلات اصلي جنگل‌هاي بلوط در ايران هستند. بيماري اولين بار در سال 1390 در حنگل‌هاي شمال روي درختان Quercus castaneifolia و Zelkova carpinifolia و سپس در جنگل­هاي زاگرس روي درخت Q. brantii گزارش شده است. بيماري طي ساليان گذشته، به‌سرعت در جنگل‌هاي زاگرس انتشار يافته است. نشانه­هاي بيماري به­صورت زوال و مرگ درختان، قهوه‌اي شدن برگ‌ها و خزان زودرس مي‌باشد. ترشح صمغ روي شاخه‌ها و تنه درختان مسن و قهـوه‌اي شدن بافت چوب و آوندهاي چوبي در سرتاسر ارتفاع تنه به سمت بالا و پايين درخت ديده مي‌شود. مشخصات ريخت‌شناختي بيمارگرها، گسترش و بقاي بيمارگرها و روش‌هاي مديريت بيماري در اين مقاله شرح داده شده­ اند.