شناسايي موانع گزارش‌دهي خطاهاي پزشكي از ديدگاه تكنولوژيست‌هاي اتاق عمل مراكز آموزشي و درماني وابسته به دانشگاه علوم پزشكي ايران

مقدمه: اتاق عمل با توجه به انجام پروسيجرهاي تهاجمي مختلف مي‌تواند بستري براي وقوع انواع خطاهاي پزشكي باشد. ثبت موارد خطا و گزارش به موقع بر پيشگيري از آن و افزايش ايمني بيمار، از اهميت بالايي برخوردار است. هدف: هدف اين مطالعه تعيين موانع گزارش‌دهي خطاهاي پزشكي از ديدگاه تكنولوژيست‌هاي اتاق عمل مراكز آموزشي و درماني وابسته به دانشگاه علوم پزشكي ايران در سال 98-1397 بوده است. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر در سال 1398 به روش توصيفي-تحليلي بر روي 152 تكنولوژيست اتاق عمل كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده بودند، انجام شد. ابزار شامل دو قسمت اطلاعات دموگرافيك و موانع گزارش‌دهي خطاهاي پزشكي بود. داده‌هاي جمع‌آوري شده در اين پژوهش با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ميانگين كل موانع گزارش‌دهي خطا 1/98 با انحراف معيار 0/36 (از 3 نمره) بوده است. ميانگين نمرات موانع گزارش‌دهي خطا در بين 4 حيطه مورد بررسي نشان مي‌دهد كه بيشترين موانع گزارش‌دهي خطا مربوط به حيطه عامل قانوني (0/49 ±2/14) و كمترين موانع گزارش‌دهي خطا نيز مربوط به عامل مالي (0/51 ±1/85) بوده است. بيشترين موانع گزارش‌دهي مربوط به »در معرض اتهام بودن فرد « و »ترس از مواخذه و بازخواست « و »حجم بالاي كار « بوده است. نتايج آزمون تي‌ تست و آناليز واريانس نشان داد كه تفاوت معناداري بين موانع گزارش‌دهي خطا با جنسيت (0/026‌=P) و سابقه كاري (0/031‌=P) وجود داشت؛ اما بين موانع گزارش‌دهي خطا با ساير متغيرها ارتباط معناداري مشاهده نشد (P 0/05). بحث و نتيجه‌گيري: در معرض اتهام بودن فرد و ترس از پيامدهاي گزارش‌دهي، از دلايل شايع عدم گزارش‌دهي خطا بود. توصيه مي‌شود تعامل مناسبي بين تكنولوژيست‌هاي اتاق عمل و مسئولين فراهم گردد تا تكنولوژيست‌هاي اتاق عمل صادقانه و بدون هيچ ترسي خطاي خود و دليل بروز آن را به ساير تيم درمان بيان كنند.