تحليلي تطبيقي از رنج ايوب بر اساس قرآن كريم و كتاب مقدس

در فرهنگ اسلامي، ايوب نمادي از صبر و شكيبايي است به طوري كه «صبر ايوب» به مَثَلي ماندگار در فرهنگ مسلمانان تبديل شده است. مطابق روايت قرآن، شخصيت ايوب در كوران «رنجي عظيم» و «صبري شگفت» شكوفا شده و قرآن كريم ايوبِ پيامبر را با اوصافي چون «صابر»، «نعم العبد» و «اوّاب» ستوده و او را براي «اولوالالباب» شايسته يادكرد دانسته است. اما كتاب مقدسِ يهوديمسيحي از ناله‌هاي ايوب و شِكوَه‌هاي او از عدالت خدا روايت كرده است. از اين رو، مي‌توان گفت در فرهنگ يهودي مسيحي، ايوب برآيند «رنج» و «ناشكيبايي» و «پرسشگري» است، كه البته در نهايت به معرفت خداوند و تسليم در برابر اراده او نايل مي‌آيد. مسئله مهم در داستان حضرت ايوب، چراييِ رنج اوست. از نظر الاهياتي، اين درد و رنج چه معنايي دارد و چگونه با عدالت خداوند سازگار است؟ اين مقاله، با روش توصيفي تحليلي،‌ ضمن مطالعه‌اي تطبيقي بين قرآن كريم و كتاب مقدس در داستان حضرت ايوب، شكل و محتواي داستان ايوب در اين دو كتاب را مورد بررسي قرار داده است. سبك بيان و محتواي اين دو كتاب در داستان ايوب بسيار متفاوت است. با اين حال، سبك بيان هر دو كتاب متناسب با فضاي فكري و فرهنگي مخاطبان اوليه آنهاست. كتاب ايوب منعكس كننده عقايد برخي از گروهّ‌هاي يهودي است و قرآن نيز در زماني كه پيامبر و مسلمانان در مكه با سختي‌هاي فراواني مواجه بودند، با بياني موجز و زيبا به معرفي ايوب به عنوان الگوي صبر و پايداري پرداخته است.