بررسي ميزان ريزنشت كامپوزيت خود باند شونده در مقايسه با دو سيستم ادهزيو مرسوم

Evaluation of self-adhering composite microleakage compared with tow conventional adhesive systems

زمينه و هدف: كامپوزيت‌هاي خود باند شونده جهت كاهش زمان و خطا‌هاي حين كار معرفي شدند. اين كامپوزيت‌ها مي‌توانند بدون نياز به استفاده از ادهزيو مجزا، با ساختار دنداني اتصال ميكرو‌مكانيكي برقرار كنند. با توجه به اطلاعات محدود در مورد كيفيت اين اتصال، هدف از اين مطالعه بررسي ريزنشت مينايي و عاجي آن‌ها در مقايسه با سيستم‌‌هاي ادهزيوي مرسوم بود. روش بررسي: 30 دندان پره مولر سالم، انتخاب و در سطوح باكال و لينگوال آن‌ها، حفرات كلاس V استاندارد با لبه اكلوزالي در مينا و لبه جينجيوالي در عاج ايجاد شد. سپس بر اساس مواد مورد استفاده، نمونه‌‌ها به طور تصادفي به 3 گروه شامل: 1) Vertise flow, 2) SE bond + ValuxTM Plus 3) Single bond + ValuxTM Plus تقسيم شدند. بعد از پرداخت نهايي ترميم‌‌ها، نمونه‌‌ها تحت 1000 سيكل حرارتي با دماي 2±55 و 2±5 درجه سانتي‌گراد قرار گرفتند. در نهايت و پس از برش، ميزان نفوذ رنگ به وسيله استريوميكروسكوپ ارزيابي شد. آناليز آماري داده‌‌هاي حاصل، با استفاده از آزمون كروسكال واليس و من- ويتني انجام شد. يافته‌‌ها: كمترين ميزان ريزنشت اكلوزال، مربوط به گروه 2 بود (0/005

Background and Aims: The self-adhering composites were introduced to reduce the chair time and minimizing handling errors. They can be bonded micromechanically to the dental structure without the need for separate adhesive application. Since there is limited information about bonding performance of this type of composite, the aim of this study was to evaluate the microleakage of enamel and dentin margins compared to the conventional adhesive systems. Materials and Methods: 30 intact premolars were selected and on their buccal and lingual surfaces, standardized class V cavities with the occlusal margin in enamel and gingival margin in dentin were prepared. Then according to the materials used, the specimens were randomly divided into three groups including: 1) Vertise flow, 2) SE bond + ValuxTM Plus, and 3) Single bond + Vertise flow. After final polishing of the restorations, the specimens were subjected to 1000 thermal cycles of 5±2 and 55±2°C and after that dye penetration was examined by stereomicroscope. The collected data were statistically analyzed using Kruskal-Wallis test and Mann-Whitney test Results: The lowest rate of the occlosal microleakage was related to group 2 (P<0.05) and there was no significant difference between groups 1and 3 (P=0.58). Also, no significant difference was found in the gingival microleakage among the three groups (P=0.23). On the other hand, in each group, the gingival microleakage was significantly higher than occlosal margins (P<0.05). Conclusion: According to the results, sealing ability of self-adhering composite is comparable with that of the conventional adhesives.