پايداري در معماري استقرارگاه‌هاي منظر فرهنگي ميمند

معماري بومي كه به‌لحاظ اصالت و سازگاري خود با تغييرات در طي ساليان سال به‌خوبي از پس فرازونشيب‌هاي تحولات برآمده، گواه و سند گويايي براي بازشناسي اصول و ويژگي‌هاي لازم در يك معماري ماندگار و پايدار است. هدف از اين تحقيق، بازيابي پايداري و معيارهاي مربوط به آن در معماري يك مجموعۀ تاريخي است. در اين ميان، منظر فرهنگي ميمند كه در سال 1394 در فهرست ميراث جهاني قرار گرفته است، به‌دليل وجود استقرارگاه‌ها و معماري متفاوت كه تداوم زندگي سنتي هنوز در آن وجود دارد، به‌عنوان نمونۀ مورد مطالعه انتخاب شده است. در اين تحقيق، از روش مطالعۀ موردي استفاده و بر اساس آن در يك برنامۀ زماني چهارساله (1394 تا 1397) و با ابزارهاي مطالعۀ اسنادي، مصاحبه‌هاي عميق و مشاهدۀ مشاركتي، ويژگي‌هاي معماري در سه استقرارگاه منظر فرهنگي ميمند، شناسايي و در نهايت از طريق بررسي و استخراج مصاحبه‌ها، مؤلفه‌هاي مرتبط با پايداري مشخص و دسته‌بندي شدند. روش كنترل و اعتبارسنجي از طريق مراجعه به افراد و به‌ويژه كارشناسان بومي حاصل شد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد معماري منظر فرهنگي ميمند در تعامل كامل با ويژگي‌هاي سرزميني است و معماري زماني مي‌تواند به‌عنوان يك عامل پايدار مطرح شود كه متكي بر سبك زندگي و فعاليت‌هاي منطبق با بستر فرهنگي‌طبيعي باشد. مجموعه اين عوامل القاكنندۀ اعتبار فرهنگي به‌ويژه اصالت آن مكان است. شاخص‌هاي پايداري تحقيق به آشكار كردن اين اعتبار فرهنگي كمك كردند.