رويكرد عرفاني و تعليمي برون و درون‌ قصه‌اي‌ مثنوي معنوي براساس نظرية‌ تداعي

تداعي، يكي از توانمندي‌هاي ذهني است. اين مقوله، به عنوان يك سبك در تعليم، جايگاه ويژه‌اي در متون ادبي و عرفاني، خاصه متون عرفاني دارد. در سبك آموزشي تداعي، امر آموزش از پيش تعيين شده و ساختگي نيست. اين سبك، باعث توليد متن مي‌شود، يا به سخن ديگر متن نويسا توليد مي‌كند. مسير و جهت آموزش را در جريان تعليم مفاهيم عرفاني، مشخص مي‌سازد. اصل و جوهر تداعي، حركت و پويايي است. موضوع اين پژوهش، بررسي كاركرد تعليمي برون و درون‌قصه‌اي مثنوي معنوي بر اساس نظرية تداعي است. پژوهش ما نشان مي‌دهد كه تداعي يك سبك آموزشي، تعليمي و شيوة مولوي در مثنوي است. از جمله ويژگي‌هاي تداعي در مثنوي: پروردگي مضامين عرفاني، تنوع انديشگاني، پويايي ‌و‌ چندلايگي‌متن‌ و عدم يكنواختي تعليم را مي‌توان نام برد. خلاقيت‌ مولانا مقولة‌ تداعي ‌را-كه فرايندي غير ارادي است- در استخدام تعليم كه جنبة ارادي است، قرار داده و تعليم را در خدمت تغيير درآورده‌است.