نشانه‏شناسي عناصر عرفاني- اسطوره‏اي در منطق‏الطير

نشانه‏شناسي به بررسي نشانه‏هايي مي‏پردازد كه در زبان و همچنين آثار ادبي به كار گرفته شده‏اند. مادۀ اصلي ادبيات، زبان است و زبان ساختاري يكپارچه از نشانه‏هاست. شاعر يا نويسنده به حكم اينكه از زبان براي بيان انديشه خود كمك مي‏گيرد، با نشانه‏هاي زباني سر و كار دارد. مقالۀ حاضر با شيوۀ تحليلي- توصيفي سعي دارد نشانه‏شناسي عناصر عرفاني و اسطوره‏اي را در منظومۀ عرفاني منطق‏الطير بررسي كند. بررسي حاضر به اين نتيجه دست يافته است كه عطار در منظومۀ خود، از پرندگان به عنوان نشانه‏ها و عناصري عرفاني و اسطوره‏اي براي بيان مفاهيم سلوك عرفان استفاده كرده‏است. مهم‏ترين اين نشانه‏ها سيمرغ است كه به عنوان پرنده‏اي اساطيري، در منظومۀ منطق‏الطير به عنوان عنصري نمادين و نشانه‏اي اسطوره‏اي در مفهوم حقيقت وجودي به كار رفته كه هر سالك پس از طي مراحل سلوك عرفاني به آن دست مي‏يابد. همچنين ديگر پرندگان نشانه‏هايي براي طيف راهبران راه عرفان هستند كه در متن مقالۀ حاضر به تفصيل دربارۀ آن‏ها بحث شده‏است.