ارتباط بين استرس شغلي و سلامت روان در كمك جراحان شاغل در بيمارستان هاي شهر بجنورد

سابقه و هدف: سلامت رواني به عنوان رفتار هماهنگ با جامعه و قدرت سازگاري با واقعيت هاي اجتماعي تعريف شده و استرس شغلي به عنوان يكي از قوي ترين عوامل ايجاد كننده اختلالات رواني معرفي شده است. تاثير استرس بر كاركنان بخش بهداشت و درمان قابل توجه است. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين استرس شغلي و سلامت روان در بين كمك جراحان اتاق عمل انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه پژوهش كليه پرسنل كمك جراح شاغل در بيمارستان هاي شهر بجنورد و روش نمونه گيري مبتني بر هدف بوده است. ابزار مورد استفاده پرسشنامه مشتمل بر سه بخش اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه سلامت عمومي گلدبرگ و پرسشنامه استرس شغلي بيمارستاني بود. نمرات بالا در هر دو پرسشنامه نشان دهنده بدتر بودن وضعيت بود. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS صورت گرفت. P-value كمتر از 0.05 معني دار تلقي شد. يافته ها: ميانگين نمره استرس شغلي و سلامت عمومي افراد به ترتيب 9.1± 23.3 و 12.3± 104.5 بود. نتايج همچنين نشان داد كه ميان استرس شغلي و سلامت عمومي همبستگي معني داري وجود دارد (p=0.006, r=+0.381). ارتباط استرس شغلي و سلامت عمومي با متغير هاي جنس، وضعيت تاهل، تحصيلات، درآمد، وضعيت استخدامي و نوع سكونت معني دار نبود. نتيجه گيري: : يافته هاي مطالعه نشان داد كه سطح استرس شغلي افراد مورد بررسي در سطح متوسط است و بين استرس شغلي و سلامت عمومي افراد رابطه مثبت وجود داردكه بر لزوم برنامه ريزي جهت كاهش سطح استرس شغلي كاركنان اتاق عمل تاكيد دارد.