بررسي شيوع ويروس‌هاي گوارشي هپاتيت A و E در استان هرمزگان، جنوب ايران بين سال‌هاي 1396-1394

زمينه و هدف: ويروس‌هاي هپاتيت A و E مسئول اكثر موارد هپاتيت‌هاي حاد ويروسي در جهان مي‌باشند. روند عفونت با هردو ويروس مي‌تواند همراه با درگيري شديد و مرگ‌ومير باشد. هپاتيت E در بيماران داراي نقص سيستم ايمني امكان برقراري عفونت مزمن را دارد. اين مطالعه به بررسي شيوع ويروس‌هاي هپاتيت A و E جمعيت نرمال استان هرمزگان مي‌پردازد. مواد و روش‌ها: توتال آنتي‌بادي ضد هپاتيت A و همچنين IgMو IgG ضد هپاتيت E به‌وسيله‌ي روش الايزا با استفاده از كيت‌هاي موجود در نمونه‌هاي سرمي 526 زن و مرد 1 تا 86 ساله اندازه‌گيري شد. نمونه‌ها بين سال‌هاي 1394 تا 1396 از چهار بخش استان هرمزگان جمع‌آوري گرديده بودند. نتايج: از مجموع 526 فرد مطالعه شده با طيف 86-1 سال و متوسط 35.47 سال و انحراف معيار 17.1 ± سيصد و نودوهشت نفر يا 70.8 زن بودند. كلاً توتال آنتي‌بادي ضدويروس هپاتيت A در 524 نفر يا 93.2% جمعيت تشخيص داده شد. همچنين 89 نفر يا 15.8% جمعيت داراي آنتي‌بادي IgGعليه ويروس هپاتيت E بودند. 9 نفر (1.6%) نيز علاوه بر IgG داراي IgM ضدويروسي هپاتيت E نيز بودند. شيوع آنتي‌بادي‌هاي ضد هپاتيت‌هاي Aو E وابسته به سن رؤيت شده است.نتيجه‌گيري: بر اساس آنچه نتايج نشان مي‌دهد، هر دو ويروس در منطقه به‌صورت اندميك در گردش مي‌باشند و شيوع هپاتيت A و غالب مواقع هپاتيت E بالاتر از اكثر نقاط ايران ديده‌شده است.