حق تعيين سرنوشت در روية قضايي ديوان بين‌المللي دادگستري

فاقد عنوان لاتين

مفهوم حق تعيين سرنوشت در حقوق بين‌الملل، از دهة 1950 ميلادي به اين سو تكامل داشته است؛ به‌ويژه در نسبت با حق حاكميت، يكپارچگي سرزميني، جدايي‌طلبي، استقلال طلبي و خودمختاري؛ و اين تكامل همچنان ادامه دارد. اين پژوهش به بررسي تحول مفهوم حق تعيين سرنوشت از مجراي روية قضايي ديوان بين‌المللي دادگستري، مشتمل بر قضاياي استعمارزدايي آفريقاي جنوب‌غربي (ناميبياي كنوني) (1949-1971)، صحراي غربي آفريقا (1975)، تيمور شرقي (1995)، ساخت ديوار حائل در سرزمين فلسطين اشغالي (2004) و اعلامية استقلال كوزوو (2010) مي‌پردازد. تحول مفهومي حق تعيين سرنوشت به‌گونه‌اي بوده است كه از صرف قابليت اعمال به فرايندهاي استعمارزدايي، اكنون موجب به رسميت شناخته شدن حق استقلال ساكنان سرزمين‌هاي غيرخودمختار، امكان اعلام يك جانبة استقلال و جدايي‌طلبي تحت شرايط خاص، برگزاري همه‌پرسي آزاد و حقيقي براي تحقق اين حق، و شناسايي تعهدات دولت‌هاي ثالث شده است. با وجود اين، قضات ديوان هنوز از فرصت‌هاي فراهم‌شده براي تدقيق مفهوم حق تعيين سرنوشت، تعريف مردم (اقوام)، شرايط دارا شدن وضعيت دولت، مشخص كردن تعهدات دولت‌هاي ثالث، و تعيين موضع حقوق بين‌الملل در برابر اعلام يك‌جانبة استقلال و جدايي‌طلبي بهره نبرده‌اند.

فاقد جكيده لاتين