بررسي اصالت زن طبيعت و انديشه‏هاي طبيعت‏گرايانۀ فروغ فرخزاد

شايد بتوان جدّي‌ترين بحث‌هاي نقد فمنيستي در زبان فارسي را در شعر فروغ فرخزاد يافت. او نخستين شاعري است كه احساسات زنانۀ خود را آزادانه‌تر از ديگران بيان كرده و زبان و انديشۀ او كاملا زنانه، لطيف، پاك، و بي‌آلايش است و همچنين هيچ‏كس چون او، نتوانسته زندگي زن معاصر ايراني را چنين در شعر خود به تصوير كشاند. اين مقاله مي‌كوشد تا نگرش اصالت زنطبيعت را در شعر فروغ فرخزاد بازيابي و واكاوي نمايد، از اين رو «هستي‌شناسي طبيعت»، «فصول و گردش ايّام»، «عناصر چهارگانه»، «درخت و گياه»، و «موجودات زميني و آسماني» در پيوند با زبان و انديشۀ فروغ فرخزاد مورد كنكاش قرار گرفته است. مقالۀ حاضر سعي بر آن دارد تا به اين پرسش پاسخ دهد كه در شعر و افكار شاعر، مفاهيم طبيعت‌گرايانه تا چه اندازه بازتاب داشته است و فروغ فرخزاد به‏عنوان شاعري زن به طبيعت چگونه مي‏نگريسته است؟ بنابراين بررسي اصالت زنطبيعت در شعر فروغ فرخزاد گامي است جهت كنكاش در انديشه‏ها و آراء يكي از شاعران معاصر زن و شعرهاي طبيعت‏گرايانۀ وي. روش تحقيق به‏كاررفته در اين پژوهش از نوع توصيفي تحليلي مي‏باشد.