تحليل تطبيقي مفهوم وطن در اشعار نزار قباني و احمد شاملو

وطن‌دوستي امري طبيعي است و از اين امر، در آثار و اشعار شعرا و نويسندگانِ معاصر به شيوه‌ هاي گوناگون ياد ‌شده‌است. اين مقاله به شيوه تطبيقي و بر مبناي مكتب امريكايي، ديدگاه دو شاعر؛ احمد شاملو –شاعر پارسي گوي– و نزار قباني – شاعر عرب–  را تحليل مي‌كند تا به پاسخ اين پرسش برسد كه چه تفاوت ها و شباهت هاي فكري در خصوص وطن در شعر اين دو شاعر وجود دارد؟ در فراز و نشيب زندگي اجتماعي و ادبي اين دو شاعر، وجوه اشتراك متعدّدي وجود دارد كه باعث همساني اين مفهوم در بيان آنان شده‌است. اين دو شاعر، عشق به وطن را در اشعار خود مطرح كرده‌ و از شهرهاي مختلف نام برده‌اند و به فردايي بهتر و روشن‌تر براي وطن خويش اميد دارند. هر دو شاعر طعم غربت و دوري از وطن را چشيده و اين حسّ را در شعر خود منعكس كرده‌اند. نزار از اين كه وطن بزرگش به ‌اجزاء كوچك‌تر تقسيم شده و از شكوه پيشينش چيزي باقي نمانده احساس شرم مي‌كند و شاملو برخلاف نزار، عشق آسماني به وطن را با عشق زميني درهم نمي‌آميزد.