شناسايي و دسته بندي بداخلاقي‌هاي علمي دانشجويان ( مرور سيستماتيك)

زمينه: برنامه‌ريزي كاهش بداخلاقي‌هاي ‌علمي در بين دانشجويان نياز به شناخت مقوله‌ها و مصاديق آن دارد. هدف پژوهش حاضر تعيين و دسته‌بندي مقوله‌هاي بداخلاقي‌هاي علمي در بين دانشجويان دانشگاه است. روش: پژوهش حاضر در دسته مطالعات توصيفي است و گردآوري اطلاعات به روش مرور نظام‌مند انجام شد. جامعه آماري شامل كليه مقالات پژوهشي مرتبط با بداخلاقي‌هاي علمي دانشجويان در پايگاه‌هاي اطلاعاتي (اسكوپوس، وب آو ساينس، و پاب‌مد) در بازه زماني از ابتداي نمايه آنها تا ابتداي سال 2017 است(3727 مقاله). نمونه‌گيري پس از طي فرايند: شناسايي، غربالگري،‌ شايستگي،‌ و شامل شدن، صورت گرفت و 63 مقاله به عنوان نمونه انتخاب شد. با مطالعه متن كامل مقالات مصاديق كدگذاري و در زير گروه‌هاي بزرگ‌تر(مقوله‌ها) دسته‌بندي شدند. جهت اعتبارپذيري يافته‌ها از تكنيك خودبازبيني محقق استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد مقوله‌هاي اصلي بداخلاقي‌هاي علمي دانشجويان شامل: سرقت‌علمي(نقل‌قول‌كردن نادرست، رونويسي نادرست، استناد نادرست، خودسرقتي، سرقت علمي ايده، ترجمه غير مجاز، مقاله يا متن معجون، سرقت كلي آثار، سرقت بخشي از آثار)، تقلب(در امتحان و در تكاليف درسي)، دستكاري(تحريف و جعل)، كمك غير مجاز(تباني و سايه نويسي) و كلاه‌برداري(دروغگويي) است. نتيجه‌گيري: مقوله‌ها و مصاديق يافت شده در پژوهش را مي‌توان درجهت پيشگيري و جلوگيري از ارتكاب بداخلاقي علمي دانشجويان به كار گرفت. سياستگذاران مي‌توانند از اين يافته‌ها در تدوين و بهبود قوانين حقوقي، تصويب مقررات و آيين‌نامه‌هاي انضباطي و ارايه راهكارهاي تربيتي، اخلاقي و آموزشي در جهت كنترل بداخلاقي علمي استفاده نمايند.