بهينه كردن جاذب همراه با نانوذره بتن متخلخل در كاهش بار آلودگي رواناب شهري با استفاده از روش تاگوچي

تأمين آب به‌عنوان ماده حياتي بشر، در خيلي از كشورها به‌صورت بحران درآمده است. ايران با توجه به اقليم خشك و نيمه‌خشك آن از آب هاي شيرين بهره كمي برده است؛ بنابراين با توجه به نياز مبرم به آب و همچنين كمبود منابع آب، جهت تأمين نياز آبي در كشاورزي و فضاي سبز بايد در جهت بازچرخاني و استفاده مجدد از آب هاي روان، برنامه‌هاي مديريتي لازم را اعمال كرد. امروزه استفاده از روسازي متخلخل در معابر شهري از اهميت ويژه اي برخوردار مي باشد و مي توان از اين نوع بتن در كاهش آلودگي هاي آب استفاده كرد. به‌دليل مفيد بودن جاذب هاي مختلف در كاهش آلودگي، در مقاله حاضر تأثير جايگزيني جاذب هاي پوميس، اسكريا، زئوليت و تراورتن با درصدهاي حجمي 25، 50،75 و 100% و نانوذرات سولفيد فلزي با 1، 2، 3 و 4% با سنگ‌دانه بتن متخلخل، بر پارامترهاي كيفي در رواناب با روش تاگوچي بررسي‌ شده است. آزمايش هاي مربوط به خواص فيزيكي در آزمايشگاه تكنولوژي بتن و آزمايش هاي مربوط به پارامترهاي كيفي در آزمايشگاه شيمي انجام شد. در اين پژوهش از سه پارامتر افزودني، درصد حجمي افزودني و نانوذرات سولفيد فلزي استفاده ‌شده است. در نهايت با استفاده از نرم افزار ميني تب و اكسل، پارامترها و تأثير هر يك از آن‌ها در كاهش آلودگي بررسي شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بيش‌ترين تأثير بر كاهش آلايندگي را به ترتيب درصد افزودني، نوع افزودني و ميزان نانوذره دارد. در نهايت؛ اگر يك طرح اختلاط پيشنهاد شود كه بيش ترين حذف آلايندگي را داشته باشد؛ مي‌توان 75% كسر حجمي و يك درصد نانوذره را معرفي كرد.