سلامت اجتماعي در قلمرو نظام سلامت

يكي از هدف هاي مهم نظام سلامت در هر كشور تأمين، حفظ و ارتقاي سلامت و كيفيت زندگي تمام افراد جامعه است. براي رسيدن به اين مهم، آماده كردن امكانات و تسهيلات مناسب جهت تأمين سلامت جسمي، رواني و اجتماعي انسان در كليه مراحل زندگي از جمله حقوق اصلي و اوليه هر انساني به شمار مي رود. طبق نظر سازمان بهداشت جهاني، سلامت فقط به معناي بيمارنبودن نيست بلكه شامل برخورداري كامل از سلامت جسمي، رواني، اجتماعي و معنوي است. سلامت فقط يك امر زيست شناختي نيست و نقش قطعي عوامل اجتماعي و محيطي كه بر سلامت مردم موثر هستند از زمان هاي قديم شناسايي شده و براي اكثر مردم جهان وضعيت سلامت دردرجه اول با ميزان پيشرفت اقتصادي اجتماعي يعني درآمد سرانه، سطح تحصيلات، تغذيه، اشتغال، مسكن، نسبت سرباري، بعد خانوار، ميزان افزايش جمعيت و ... تعيين مي شود. سلامت اجتماعي كه يكي از مولفه هاي سلامتي مي باشد به توانايي ايفاي نقش هاي اجتماعي افراد مي پردازد و در واقع همان ارزيابي شرايط وكار فرد درجامعه است. زماني فرد داراي سلامت اجتماعي است كه بتواند فعاليت ها و نقش هاي اجتماعي خود را درحد متعارف بروزدهد و با جامعه و هنجارهاي اجتماعي ارتباط برقراركند. امروزه سلامت اجتماعي دركنار ابعاد ديگر سلامت، نقش واهميت گسترده اي يافته است و بي توجهي به جنبه اجتماعي سلامت موجب افزايش آسيب پذيري افراد در ابعاد جسمي و رواني نيز م يشود از اين رو در اين مقاله برآنيم تا ضمن تعريفي روشن از ابعاد سلامت اجتماعي به جايگاه و نقش آن در قلمرو نظام سلامت بپردازيم.