رابطه توسعه و كيفيت حكمراني از منظر اقتصاد سياسي (مطالعه موردي: جمهوري اسلامي ايران)

اقتصاد سياسي به تعامل اقتصاد و سياست مي‌پردازد كه در آن، درنهايت دستور كار سياسي براي اقتصاد تهيه مي‌شود. از اين منظر در دوره معاصر، تلاش‌هاي گوناگوني از سوي ايران جهت توسعه پايدار صورت گرفته و برنامه‌هاي توسعه متعددي هم نگاشته شده اما آنچه در عمل مشاهده مي‌شود، نه‌تنها نشاني از توسعه ندارد بلكه بر مشكلات كشور افزوده‌شده است. در تبيين چرايي اين موضوع، گرچه مي‌توان عوامل متعددي را دخيل دانست اما ازآنجاكه جمهوري اسلامي ايران ازجمله كشورهاي درحال ‌توسعه قلمداد مي‌شود، نمي‌توان از نقش ويژه دولت در توسعه يا عدم توسعه غافل شد. لذا پژوهش حاضر كه باهدف آسيب‌شناسي عدم توسعه ايران انجام‌شده، سؤال اصلي خود را بدين گونه مطرح مي‌نمايد كه چگونه مي‌توان ضعف ايران دررسيدن به توسعه‌ پايدار را ارزيابي كرد؟ در پاسخ به سؤال فوق فرضيه پژوهش بيان مي‌دارد كه ضعف شاخص‌هاي حكمراني خوب و متناسب با آن، كيفيت پايين حكمراني در ايران ازجمله عوامل مهمي است كه مي‌تواند در اين ناكامي دخيل باشد. روش پژوهشي كه در اين تحقيق به كار گرفته‌شده، توصيفي- تحليلي بوده و روش جمع آوري اطلاعات كتابخانه‌اي است.