محاسبه دز جذبي در ماده معادل بافت ريه و مقايسه آن با پيش‌بيني برنامه طراحي درمان مبتني بر الگوريتم پيچش مخروط‌هاي فروريخته

پرتودرماني خارجي به عنوان بخشي از درمان بسياري از سرطان‌ها مي‌باشد. با توجه به اينكه امكان اندازه‌گيري دز جذبي در حين پرتودهي در بدن بيمار وجود ندارد، همواره بررسي صحت و دقت الگوريتم‌هاي درماني از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. هدف از اين پژوهش بررسي صحت محاسبات طراحي درمان مبتني بر الگوريتم پيچش مخروط‌هاي فروريخته Collapsed Cone Convolution (CCC) در بافت ريه مي‌باشد. در اين پژوهش ميزان بار توليد شده در حجم حساس اتاقك يونش PTW-30013 در حالي كه اتاقك در فانتوم آب و ماده معادل ريه قرار داشته باشد و تحت تابش فوتون MV ۶ شتاب‌دهنده Primus قرار گيرد با استفاده از كد MCNP محاسبه و در هر دو حالت نيز اندازه‌گيري شد و به اين ترتيب صحت محاسبات تأييد گرديد. در ادامه ميزان دز جذبي در فانتوم ماده معادل ريه به ازاي MU ۲۰۰ پرتودهي محاسبه شد كه برابر با cGy 154/99 به‌دست آمد. اين در حالي است كه محاسبات طراحي درمان مبتني بر الگوريتم CCC ميزان دز جذبي را به ازاي همين ميزان پرتودهي cGy 163/98 برآورد مي‌كند كه اختلافي بيش از %۵/۵ بين محاسبات و برنامه طراحي درمان وجود دارد. همچنين اندازه‌گيري‌هايي با استفاده از دزيمترهاي ترمولومينسانس GR-200 در عمق‌هاي مختلف از فانتوم انجام شد كه در اين حالت نيز اختلاف بين اندازه‌گيري‌ها و محاسبات طراحي درمان در حدود %۱۴ برآورد گرديد. لذا با توجه به مقدار توصيه شده توسط ICRU مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه اين الگوريتم جهت طراحي درمان در بافت‌هايي از بدن كه چگالي كمتر از آب داشته باشند از دقت كافي برخوردار نيست.