محورهاي اخلاقي در دو داستان رزم نامه و غم نامه

اخلاق، از والاترين گرايش‌هاي آدمي است كه شكوه و عظمت را در عالي‌ترين شكل آن آشكار مي‌كند؛ زيرا در سايه اخلاق، شخصيت حقيقي انسان‌ها شناخته مي‌شود. هدف اين تحقيق، استخراج نگره‌هاي اخلاقي- اعتقادي در دو داستان رزم نامه و غم نامه فردوسي است. توجه شاعر به مقوله اخلاق، عمدتاً با ژرفاي انديشه و سلوك عرفاني وي و پيوستگي روحي او با آموزه‌هاي قرآني ارتباط مستقيم دارد. حكيم توس، اخلاقيات را با تأثير از اصول انساني، مطالب آموزنده و عبرت آموز اجتماعي در آثار خود، به گونه‌اي ژرف انعكاس داده و بر اين اساس، اثر مزبور بيش از حد معمول مقبول طبع مردم صاحب نظر است. پژوهش حاضر، نگره‌هاي اخلاقي در داستان رزم نامه و غم نامه فردوسي را بررسي مي‌كند و نشان مي‌دهد كه ميان اين عناصر، رابطه و پيوند گسست‌ناپذير وجو دارد.