بررسي مقايسه اي طنز در آثار سنايي و عطّار

طنز كه آثار زيادي از ادب فارسي را به خود اختصاص داده، بخشي از ادبيات انتقادي است، و اعتراضي بر كژي ها و نابساماني هاي موجود در جامعه، در واقع حس مسئوليت پذيري در افراد باهوش، حساس و متعهد است. اين پژوهش بر آن است تا به بررسي طنز و مضامين مشترك آن و شگرد هايي كه سنايي و عطار در آثار خويش به كار برده اند بپردازد و موضوعاتي چون اعتراض بر فقر و نداري و نابرابري هاي اجتماعي، تظاهر و رياكاري صوفيان، حرص دنيا طلبان و نقد خرافات و عقايد پوچ و ديگر شگرد هاي رايج كه در طنز كاربرد دارد نشان دهد، سپس به تحليل آماري و تشريحي طنز هاي به كار رفته در آثار سنايي و عطار بپردازد و اين نتيجه رسيده كه هر دو شاعر عارف از طنز به عنوان يك ابزار مهم فرهنگي و اجتماعي علي رقم روش ها و شگرد هاي متفاوت بهرۀ لازم را برده اند تا آگاهي جامعه را افزايش دهند، افراد مورد نظر و بيمار را با جادوي سخن خود تنبيه و درمان نمايند.