بازخواني و بازگرداني چند بيت از كتب ادبيات فارسي دبيرستان دوره دوم

زبان پديده ثابتي نيست و دائم در حال دگرگوني و تحول است. اين تحول به همه بخش‌هاي زبان مربوط مي‌شود. گاهي معناهاي واژه‌اي تغيير مي‌كند و گاهي جابه‌جايي و حذف اجزاء زبان جزء ويژگي‌ سبكي يك اثر يا دوره تاريخي مي‌شود و از طرفي همين ويژگي‌هاي زبان براي دوره‌هاي متأخر ايجاد ابهام مي‌كند. به‌طور خلاصه، بايد گفت دانستن ويژگي‌هاي سبكي، تطور زبان و دستور زبان از مهم‌ترين مسائلي است كه براي روشن ساختن معناي متون نظم و نثر كهن و جديد بايد از آن‌ها كمك گرفت. براي نشان دادن اين امر چند بيت از كتب ادبيات فارسي دبيرستان انتخاب شده است، تا با بررسي اين ابيات معنايي روشن و سر راست از آن‌ها ارائه شود. پيداست اين سخن بهانه‌اي است تا اين ابيات شرح و به زبان امروز بازگرداني شود و همچنين، نكاتي در روشنگري عنوان دروس زبان و ادبيات فارسي بيان گردد. اين مقاله بيشتر بر ديدگاه چامسكي در زبان‌شناسي تكيه كرده است. وي معتقد است كه دستور زبان براي توصيف واقعيات زباني بايد علاوه بر نشانه‌ها و روابط آشكار، به كشف روابط نهفته موجود در زيربناي جمله‌ها نيز توجه كند.