وظيفه فقهي مأموم در صورت انجام سجده سوره عزيمه توسط امام

در روايات اهل بيت(ع)، به شركت در نماز جماعت اهل سنت توصيه شده است. از ديگر سو، مشــهور فقهاي شيعه قرائت آيه عزيمه را در نماز جايز نمي‌دانند. حال درباره وظيفه مكلف در جايي كه به امام جماعتي اقتدا كرده كه در نماز آيه عزيمه تلاوت نموده و ســجده را نيز انجام داده اســت، بين فقهاي اماميه دو نظريه كلي وجود دارد: طبــق نظر اول، تبعيت از امام اقتضا مي‌كند كه مأموم نيز در حال نماز به سجده اقدام كند. نظر دوم اين است كه مأموم نبايد سجده كند و تبعيت در اين حال، جايز نيســت. در اين حالت، يا بدل سجده را انجام ميدهد؛ يعني ايما و اشــاره جايگزين سجده مي‌شود يا هم از ايما استفاده مي‌كند و هم سجده را بعد از پايان نماز انجام مي‌دهد يا فقط ســجده را بعد از نماز به جا مي‌آورد. اين مقاله، كه با مطالعه متون كهن، مســتندات فقهي مسئله را به شــيوه تحليل منابع كتابخانه‌اي بررسي كرده، با مطرح ساختن نظريه‌هاي مربوط و دلايل آنها، نتيجه گرفته اســت كه اگر امام در اثناي نماز بعد از قرائت آيه ســجده به ســجده اقدام كند، مأموم نيز بايد از او تبعيت كند و سجده را انجام دهد و نماز او نيز صحيح است.