تعيين نقش واسطه‌اي مهارت ارتباطي در رابطه بين ناگويي هيجاني و دلزدگي زناشويي زوجين متقاضي طلاق

مقدمه: امروزه با توجه به زياد شدن آمار زوجين متقاضي طلاق و آثار نامطلوب آن بر جامعه و اجتماع بشري بررسي عوامل مؤثر بر دلزدگي زناشويي بسيار مورد توجه محققان قرار گرفته است. دلزدگي زناشويي وضعيت دردناك فرسودگي جسمي، عاطفي و رواني است كه در شديدترين حالت آن به طلاق منتهي مي‌شود. در همين راستا، اين پژوهش با هدف تعيين نقش واسطه‌اي مهارت ارتباطي در رابطه بين ناگويي هيجاني و دلزدگي زناشويي زوجين متقاضي طلاق در شهر يزد انجام شد. روش: روش پژوهش توصيفي – همبستگي بود. جامعه ي آماري شامل كليه ي زوجين متقاضي طلاق در شهر يزد بودند كه از بين زوجين مراجعه كننده به دادگاه خانواده و مراكز مشاوره به روش نمونه گيري در دسترس تعداد 180 نفر از اين زوجين به عنوان نمونه ي پ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژوهش انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي پژوهش پرسشنامه دلزدگي زناشويي (BMC)  پاينز (1996)، پرسشنامه تجديد نظر شده مهارت‌هاي ارتباطي جرابك (۲۰۰۴) و مقياس ناگويي هيجاني تورنتو (FTAS20) استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و آزمون تحليل مسير استفاده شد.   يافته‌ها: يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد كه بين ناگويي هيجاني و مهارت‌هاي ارتباطي با دلزدگي زناشويي در زوجين متقاضي طلاق رابطه معناداري وجود دارد (P 0/05). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين تحقيق، شناخت وكسب مهارت‌هاي ارتباطي توسط زوجين، باتوجه به رابطه‌ي معنا دار ناگويي هيجاني و دلزدگي زناشويي مي‌تواند نقش واسطه‌اي مؤثري در كاهش تقاضاي طلاق داشته باشد.