سرگشتگي در وادي معنا

يكي از مهم‌ترين مشكلات در شرح و معنا كردن متون ادبي، توجه نكردن به جايگاه واژه‌ها در زنجيره‌هاي دستوري و بافت معنايي است. نوشتار حاضر با بررسي تحليلي جايگاه واژه «سرگشته» در بيت «همه از بهر تو سرگشته و فرمان‌بردار/ شرط انصاف نباشد كه تو فرمان نبري» پرده از اشتباه شارحان گلستان سعدي برداشته و با بررسي بافت دستوري و معنايي بيت و با اقامه دلايل كافي، معناي درست را پيشنهاد كرده است. از اين شيوه مي‌توان در شرح و توضيح همه متون ادبي بهره گرفت و به نتايج دقيق و درست دست يافت.