تجلي نهج البلاغه در كتاب فارسي سوم

در نظام آموزشي ايران اسلامي، زبان و ادبيات فارسي جايگاهي رفيع و والا دارد؛ زيرا از يك سو حافظ و پاسدار ميراث فرهنگ و ادب و پيشينه ارزشمند سرزمين ما و معرف چيستي و كيستي ملت فرزانه و فرهيخته ما در دراز‌ناي تاريخ و از ديگر سو مناسب‌ترين ابزار انتقال فرهنگ و معارف الهي، اسلامي، ديني و ملي ما از نسل‌هاي گذشته به نسل‌هاي آينده است. از ديگر سو، نهج‌البلاغه اميرمؤمنان علي‌بن ابي‌طالب (ع)، تأثيري عميق بر فرهنگ و ادب عربي و فارسي گذاشته و شاعراني همچون رودكي و فردوسي قبل از جمع‌آوري نهج‌البلاغه (حدود سال 400 ه. ق) نيز از سخنان مولاي متقيان كه در جهان اسلام شايع و ساري بوده است، متأثر شده‌اند؛ اين كتاب علاوه بر لطايف عرفاني، لبريز از پندها و نصيحت‌هايي است كه درهاي هدايت را به‌روي هدايت‌جويان مي‌گشايد. با عنايت به مواردِ پيش‌گفته، در اين مقاله با محور قرار دادن آموزه‌هاي اخلاقي، بعضي از مطابقت‌هاي مفهومي، مضموني و لفظي نهج‌البلاغه با متن دروس كتاب فارسي3 بررسي مي‌شود.