پيشبيني باورهاي وسواسي زوجين براساس خودشيفتگي و دلبستگي

مقدمه: اختلال وسواسي جبري مرتبط با روابط يك شكلي از اختلال وسواسي-اجباري است كه بر روابط صميمي متمركز است. چنين وسواسهايي ميتواند بسيار ناراحت كننده و ناتوانكننده باشد و تاثيرات منفي بر عملكرد در روابط ايجاد ميكند. هدف پژوهش حاضر پيشبيني باورهاي وسواسي زوجين براساس خودشيفتگي و سبكهاي لبستگي بود. روش پژوهش: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل تمام ساكنان شهر كرج در تابستان 1931 بود. 252 نفر از ساكنان شهر كرج به روش نمونه برداري در دسترس از مراكز تفريحي، فرهنگي و هنري انتخاب شدند و به مقياس تجربه روابط نزديك، پرسشنامه شخصيت خودشيفته، پرسشنامه باورهاي وسواسي رابطه و پرسشنامه نشانه هاي باورهاي وسواسي مرتبط با همسر پاسخ دادند. دادههاي پژوهش با استفاده همبستگي پيرسون و روش رگرسيون همزمان تحليل شدند. يافتهها: دلبستگي اجتنابي به صورت مثبت و معنادار باورهاي وسواسي رابطه را پيشبيني ميكند )919/2=β ،222/2=P.) دلبستگي اضطرابي به صورت مثبت و معنادار باورهاي مرتبط با همسر را پيشبيني ميكند )165/2=β ،223/2=P .)اجتنابي به صورت مثبت و معنادار باورهاي مرتبط با همسر را پيشبيني ميكند )512/2=β ،222/2=P.) بحث و نتيجهگيري: نظريه دلبستگي الگويي روانشناختي است كه سعي در توصيف پوياييهاي بلندمدت و كوتاه مدت بينفردي در انسانها دارد.