تأثير محروميت محيطي در سه سال اول زندگى بر رشد و تحول كودك از منظر علوم اعصاب

علوم اعصاب1 به‌عنوان يك شاخه دانش ميان‌رشته‌اي مبتني بر فنون و يافته‌هاي چندين رشته از قبيل زيست‌شناسي، روان‌شناسي، شيمي، فلسفه، رياضيات و علوم رايانه، يكي از جوان‌ترين و در عين حال پوياترين و جذاب‌ترين دانش‌هايي است كه ساختمان و كاركرد سيستم عصبي انسان در سطح سلولي و سيستمي را مطالعه مي‌كند (سيلوستر2، 2008). در دهه‌هاي اخير، بهره‌گيري از دانش و پژوهش علوم اعصاب در حوزه علوم تربيتي و آموزش كودكان، گسترده‌تر از ساير رشته‌ها نمود يافته است. علوم اعصاب از يك طرف به سبب افزايش درك ما از چيستي و چگونگي يادگيري و از طرف ديگر به سبب تجهيز نظريه‌هاي تربيتي به يافته‌هاي تجربي دقيق، مبنايي ارزشمند براي بهبود برنامه درسي و آموزشي محسوب مي‌شود (زول3، 2002). از طرفي، برخي مطالعات نيز در سال‌هاي اخير نشان داده است كه بين مربيان كودك و دانشمندان علوم اعصاب توافقي نسبي در زمينه ضرورت پيوند بين علوم اعصاب و تربيت وجود دارد (تاكاهاما ـ اسپيونزا4، 2010؛ گانكالوس5، 2009؛ پيكرينگ و هوارد ـ جونز6، 2007؛ نقل از نوري، 1393).