اضافه كردن چند مدخل و شاهد به فرهنگ جامع زبان فارسي (جلد 1 و 2)

Adding Several Entries and Examples to the Comprehensive Dictionary of the Persian Language (Volume 1 and 2)

نويسنده براساس فرهنگ لغت عربي به فارسي ديبا جالاسماء )كتابت در 719 (، ابتدا برخي لغات را كه در فرهنگ جامع زبان فارسي وجود ندارند، به دست داد ه است: «آباندازك، آبچك، آب سن گزده، آرايش پاره، آريج ». در ادامه، برخي لغات را كه در فرهنگ جامع زبان فارسي مدخل شده، ولي شاهدي از قرن هشتم ندارند، مشخص كرده است: «آب خواره، آب دستان، آب دستگاه، آب روش، آب روشن، آتنگ، آدرم، آردهاله، آزخ، آسوخته، آسوده، آكنده، آميزه، آميز همو، ابريشم گزار ». آنچه از اين مقاله اثبات مي شود، اهميت فرهنگ هاي عربي به فارسي و لغات فارس ياي است كه در برابر كلمات عربي آمده اند؛ لغاتي كه بعضا در هيچ متن منظوم يا منثور ديگري ديده نمي شود

The author, based on Dibājalasmā’, an Arabic-Persian dictionary (written in 719), first obtains some words that are not in Comprehensive Dictionary of the Persian Language: “ābandāzak, ābchek, āb sangzade, ārāyesh pāreh, ārīj”. Following this, he specifies some words which have been included in the Comprehensive Dictionary of the Persian Language without having any examples from the 8th century: “āb khāre, āb dastān, āb dastgāh, āb ravesh, āb roushhan, ātang, ādram, ārdhāle, āzakh, āsookhte, āsoode, ākande, āmize, āmize moo, abrisham gozār”. What this article is trying to show is the importance of the Arabic-Persian dictionaries, and the Persian words which have been chosen as equivalents for the Arabic words; the words which can’t sometimes be found in any other poetic or prose texts.