سبب شناسي شكست تغيير برنامه هاي درسي

يكي از مهم ترين رخدادهاي نظام هاي آموزشي در نيمه دوم قرن بيستم و اوايل قرن بيست ويكم، تغيير برنامه هاي درسي است كه با هدف بهبود و ارتقاي كيفيت آموزشي و پاسخ گويي نظام آموزشي به جامعه و بخش هاي مختلف آن انجام مي شود، اما نتايج آن اميدوار كننده نيست. دلايل متعددي سبب چنين امري شده اند. اين مقاله در صدد تبيين برخي از اين دلايل است و براي اين تبيين از چشم انداز جديد «نظريه هاي آشوب و پيچيدگي» استفاده كرده است. بر اساس اين چشم انداز، عمده ترين دلايل عدم موفقيت يا شكست تغيير برنامه هاي درسي، ثابت انگاري، ساده انگاري، قطعيت گرايي و قابل پيش بيني انگاري آنهاست . درسهاي اين تبيين براي تغيير برنامه هاي درسي در آموزش هاي فني وحرفه اي، استقبال از پويايي برنامه هاي درسي و تغيير آنها، پذيرش پيچيدگي و عدم قطعيت، و پذيرش غيرقابل پيش بيني بودن تغيير برنامه هاي درسي است.