زيرنظام هاي كليدي در نظام آموزش و پرورش ايران

نهاد تعليم‌وتربيت در هر جامعه‌اي مي‌تواند محور توسعه و رشد آن جامعه باشد، چرا كه گستره فعاليت اين نهاد، تمام عرصه‌هاي زندگي را دربر مي‌گيرد، به‌ويژه كه به مدت چهارده سال (چهار الي هجده سالگي) رشد دانش‌آموزان را در ابعاد مختلف تحت پوشش قرار مي‌دهد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، آموزش‌وپرورش به دلايل مختلف، ازجمله ضرورت‌ استقرار بر پايه فلسفه تعليم‌وتربيت اسلامي، هماهنگي با حركت شتابان و تحولات سريع اجتماعي و بهره‌گيري از تجارب موفق آموزشي و تربيتي عصر حاضر، نياز به تحول بنيادين داشت تا بتواند كاركردي منطبق با مباني اسلامي و انقلابي داشته باشد. در اهميت وجود فلسفه تربيت براي هر نظام آموزشي بايد گفت كه وجود چنين فلسفه‌اي به‌عنوان اساس آموزش‌وپرورش، منجر به هدفمند شدن و انسجام فعاليت‌هاي بخش‌هاي مختلف نظام تربيتي مي‌شود. نظام آموزشي متكي بر فلسفه نه‌تنها اهداف و موازين تربيتي را با ديد نقادانه انتخاب و تعيين مي‌كند، بلكه براي تحقق آن‌ها، رهنمودهاي كلي نيز نشان مي‌دهد. طي سه دهه گذشته، نهادهاي سياستگذار در حوزه تعليم‌وتربيت ايران، تلاش‌هاي فراواني را در اين جهت انجام داده‌اند كه از بنيادي‌ترين آن‌ها در سال‌هاي اخير، تدوين «سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش جمهوري اسلامي ايران» است. اين سند در سال 1390 به تصويب شوراي عالي انقلاب فرهنگي رسيد و به وزارت آموزش‌وپرورش براي اجرا ابلاغ شد.