نمره لال است

اولين كارگاه آموزشي معلمان را صبح يك روز اسفندماه 1397 در بلوچستان شروع كرديم. كارگاه با عنوان «ارزشيابي كيفي توصيفي» معرفي شده بود، ولي تجربه دو سال نشست و برخاست با معلمان منطقه نشانم داده بود بين نيازي كه معلم حس مي‌كند و نياز مسئولان آموزش‌وپرورش در منطقه، فاصله زيادي هست. بنابراين، از معلمان خواستم به ما بگويند چه نيازي دارند و از كارگاه چه انتظاري دارند. دغدغه‌ها و سؤال‌هايشان متنوع بود. سؤال‌هايي كه مطرح كردند، از اين دست بود: «آزمون كتبي برگزار كنيم يا نه؟»، «چطور بين خوب و خيلي‌خوب براي دانش‌آموز در هر درس تصميم بگيريم؟» يا «چطور آزمون عملكردي طراحي كنيم؟». سؤال‌هاي معلمان نشان از ابهامي جدي داشت و آن اينكه نه‌تنها مفاهيم مربوط به ارزشيابي توصيفي براي آن‌ها مبهم است، بلكه درباره روش‌هاي ارزشيابي، ملاك‌ها، نوع گزارش‌ها و ارائه بازخورد به والدين و دانش‌آموز نيز با مشكلات زيادي مواجه‌اند.در ادامه كارگاه اين سؤال را مطرح كردم: فرض كنيد نتيجه ارزشيابي سه نفر از دانش‌آموزانم را در اختيار شما قرار بدهم. فرق اين سه دانش‌آموز به نظر شما چيست؟