سياست و راهبردهاي بهينه در پيشگيري از بحران‌هاي اجتماعي (مطالعه موردي: شهر تهران)

بحران‌هاي اجتماعى عمدتاً تابعي از شرايط داخلي است كه همواره تأثيرات مهمى بر امنيت داشته و دارند. ازاين رو، سياستگذاران امنيتي همواره در جستجوي ابزاري هستند كه توسط آن ها بتوان از وقوع بحران‌ها پيشگيري كرد. پژوهش حاضر به منظور بحث از علل بروز بحران‌هاي اجتماعي و راهبردهاي بهينه پيشگيري از آن در شهر تهران انجام شده كه از نظر هدف تحقيقي كاربردي، از نظر ماهيت داده ها آميخته است و به دو روش توصيفي تحليلي و پيمايشي انجام شده است. براي مشخص كردن سياست و راهبردهاي بهينه به خبرگان كه با شيوه نمونه گيري زنجيره اي انتخاب شدند، پرسشنامه باز توزيع شد. سپس با استفاده از تحليل محتواي كيفي، تجزيه و تحليل و گزاره ها استخراج شد و مبناي طراحي پرسشنامه كمي قرار گرفت. به منظور بررسي روايي گزاره هاي كيفي، از اعتبار صوري و براي سنجش پايايي از آزمون آلفاي كرونباخ استفاده شد. يافته هاي تحقيق نشان داد كه راهبردهايي اعم از ايجاد اشتغال كامل، پايبندي به حقوق شهروندي، ارتقاء احساس تعلق جمعي و ... بيشترين تأثيرگذاري و اهميت را در پيشگيري از بحران‌هاي اجتماعي دارند. مي‌توان گفت اگرچه بحران‌ها با ‌ظهور‌ عينى‌شان اهميت‌ دوچندانى‌ يافته و ضرورت مديريت‌شان به شدت متحول‌ مى‌شود‌، اما‌ قبل از ظهور عينى آنها، دوره‌ تكوين‌ است كه راه را براى طراحى و اجراى مديريت‌هاى پيشگيرانه هموار مى‌سازد.