سياستگذاري دولت در حوزه تامين اجتماعي در ايران پس از انقلاب براساس مدل جزئيتدريجي

موضوع اين مقاله بررسي چالش‌هاي سياست‌هاي دولت در حوزه تامين اجتماعي در ايران پس از انقلاب است. سئوال اصلي تحقيق اين است كه سياستگذاري دولت‌ در ايران در طول چهار دهه پس از انقلاب چگونه بوده و چه چالش‌ها و موانعي را پيش روي خود داشته است؟ فرضيه اصلي اين پژوهش آن است كه رويكرد دولت‌هاي ايران پس از انقلاب در حوزه تامين اجتماعي به شكل جزئي و تدريجي و مبتني بر تغييرات حداقلي بوده و با چالش هايي همچون فقدان نگرش سيستمي و جامع‌نگر، عقلانيت محدود در تصميم‌سازي و همچنين گذشته‌گرايي، پرهيز از تغييرات بنيادين و وفاداري به تغييرات جزيي و تدريجي روبرو بوده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه دولت‌ها به واسطه مشكلاتي همچون نقص اطلاعات، نقص قدرت تحليل يا ترس از تغييرات راديكال و محافظه كار بودن در حوزه تامين اجتماعي و بيمه در ايران دست به تغييرات بنيادين نزده اند و دولت‌هاي جديد هم صرفاً لايه اي ناچيز از تغييرات را اضافه كرده اند كه تغيير بنيادين را در برنمي گيرد. با توجه به ماهيت تحليلي پژوهش حاضر، گردآوري مطلب در اين پژوهش به شكل كتابخانه اي در منابع فارسي و لاتين و نيز مطالعه اسنادي حوزه مذكور در قوانين اساسي كشور بوده است.