سيماي زن در خمسه نظامي (با نگاهي به فرهنگ و ادب كُردي)

بدون عنوان

نگرش متفاوت نظامي برخلاف شعراي زمانه خود به شخصيت زن مي‌تواند از نكات بارز آثارش به حساب آيد. او زن را در خصوصيات مردپسند محدود نكرده بلكه لايق اعطاي مسؤوليت‌هاي مهم در سطح اجتماعي مي‌دانست و براي زن نه پايين‌تر از مردان كه جايگاهي والا متصور بود تا با بروز خصلت‌هاي متعالي خويش بر تصور عامه مبني برضعف جنسيتي خط بطلان كشد. نظامي انديشه و تفكرات زن را ارج مي‌نهد و همين تفكر بيانگر نگرش روشن و عالي اوست كه در كمتر شاعري مي‌توان يافت. در اين مقاله، توجه نظامي به زن و به عبارتي «زن‌مداري» در آثارش بررسي مي‌شود و مجموعۀ خصايص برتر زن آرماني در شعر وي با استناد به مثنوي‌هاي پنج‌گانۀ او، خصوصاً خسرو و شيرين، ليلي و مجنون و هفت‌پيكر، ارائه مي‌گردد در مسير اين بررسي نيز نيم‌نگاهي به ادبيات و فرهنگ كردي و جايگاه زن در ادبيات كردي خواهد شد.

فاقد چكيده