بازتاب ادبيات شاعرانه‌ ايراني در انيميشن ملي

از ديرباز ايرانيان احساسات خود را در قالبي منظوم به ‌كلام يا نوشتار درمي‌آوردند و بيان شاعرانه را شيواتر و تأثيرگذارتر مي‌پنداشتند. آثار به‌جا مانده از اين پندار، مملو از مضامين گوناگوني؛ ازجمله پند و اندرز، طنز، عاشقانه، تاريخي، اجتماعي و غيره است. ادبيات شاعرانه ايراني همچنان بديع و تازه مي‌نمايد و گذر تاريخي نتوانسته است آن را به فراموشي بسپارد. اين ادبيات، به‌عنوان خصلتي فرهنگي و ملي، هم‌اكنون ابعادي فراملي يافته و مورد توجه هنرمندان، اديبان و روشنفكران سطوح بين‌المللي قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدفي كاربردي، ضمن درك ضرورت و اهميت نگاهداشت اين داشته فرهنگي، پس از مرور ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد انيميشن، در تلاش است تا پيوند ميان ادبيات شاعرانه ايراني و اين هنر را مورد مداقه و بررسي قرار دهد. در اين مقاله، ابتدا ادبيات و آرايه‌هاي تشكيل‌دهنده‌ آن، مانند تشخيص، استعاره، نماد و غيره تعريف شده‌اند و سپس، طبق مباني نظري سينما و انيميشن، با انتخاب هدفمند از موارد مطلوب، نمونه‌هايي با عنوان «زال و سيمرغ»، «رستم و اسفنديار»، «ديوار و آب»، «در امواج سند»، «اگر بهار نيايد» و «هفت شهر» از انيميشن‌هاي شاعرانه برگرفته شده از شعر كهن و نو مورد تحليل قرار گرفته‌اند. مسئله اصلي اين پژوهش، چگونگي استفاده از ادبيات شاعرانه در شيوه بياني و ساختاري انيميشن است. روش پژوهش  كيفي، با رويكردي توصيفي و فرماليسيتي، بر اساس منابع كتابخانه‌اي و آرشيوهاي صوتي و تصويري بوده است.