تأثير فعاليت بدني و آموزش روش آرام سازي پيشرونده عضلاني بر سطح اضطراب و استرس ادراك شده در بيماران مبتلا به كوويد-19

هدف اين پژوهش بررسي تاثير فعاليت بدني و آموزش روش آرام سازي پيشرونده عضلاني بر سطح اضطراب و استرس ادراك شده در بيماران مبتلا به كوويد-۱۹ بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي بود. با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس ۴۸ بيمار مبتلا به كوويد-۱۹ از بين مراجعه كنندگان به پايگاه ۱۶ ساعته تشخيص كرونا كوويد-۱۹ در ناحيه چهار مشهد انتخاب شدند. با غربالگري بر اساس پرسش نامه فعاليت بدني بك در ۴ گروه (۲ آزمايش و ۲ گروه گواه) قرار گرفتند. گروه هاي تمريني به مدت ۶ هفته به تمرين آرام سازي پيشرونده عضلاني پرداختند. تمامي شركت كننده ها در مراحل پيش آزمون و پس آزمون پرسش نامه استرس- اضطراب- افسردگي DASS-۲۱ را تكميل كردند. داده ها با استفاده از روش تحليل واريانس با طرح آميخته تجزيه و تحليل شد. يافته ها نشان داد تاثير روش آرام سازي بر كاهش استرس افراد مبتلا به كوويد-۱۹ معنادار بود (۰۵/۰ p). همچنين يافته ها نشان داد اثر تمرين آرام سازي پيشرونده عضلاني در گروه مبتلا و فعال بيشتر از گروه مبتلا و غير فعال بود (۰۵/۰ p). يافته ها نشان داد تاثير روش تمرين آرام سازي بر اضطراب افراد مبتلا در گروه هاي مبتلا به كوويد-۱۹ معنادار نيست (۰۵/۰ p). نتيجه اين كه روش آرام سازي پيشرونده عضلاني مي تواند به عنوان روشي غير دارويي در كاهش استرس درك شده ناشي از بيماري كوويد-۱۹ موثر باشد. روش آرام سازي روشي بي خطر، مطمين، كم عارضه و كم هزينه است و در كنار روش هاي دارويي و ساير مداخلات مي تواند در كاهش استرس، ترس و اضطراب ناشي از بيماري كوويد-۱۹ موثر باشد.