نگاه به جهان به‌مثابه گفتمان روايت يا تجربه زيسته

اساساً مي‌توان دو نگاه به جهان را ازهم تميز داد: يكي نگاهي كه در نشانه‌شناسي كلاسيك روايي شاهد آن هستيم كه جهان را به‌مثابه «متن» يا «گفتمان روايي» درنظر مي‌گيرد و از اين رو به رمزگشايي از آن مي‌پردازد و ديگر نگاهي كه جهان را نه به‌منزله «متن»، بلكه به‌مثابه «تجربه زيسته» مي‌پندارد. درخصوص نگاه اول بايد گفت ما جهان را همچون برگي از كتابي تلقي مي‌كنيم كه در آن نشانه‌هايي كه بايد مورد خوانش قرار دهيم، ثبت شده‌اند. لذا فهم جهان برابر است با رمزگشايي از آن اَشكال آشكار‌شده‌اي كه، چه كلامي و چه غيركلامي، همچون متن‌هايي تلقي مي‌شوند كه گويي «مي‌خواهند چيزي بگويند». اما برعكس براساس نظام دوم، جهان را نه «خوانش»، بلكه «حس» مي‌كنيم. در اين مقاله، ضمن تجزيه و تحليل اين دو نگاه هستي ـ در ـ جهان و تأكيد بر تمايز آن‌ها در تعامل شخصيت‌ها با جهان پيرامون، برآنيم به اين پرسش بنيادين جواب دهيم كه چگونه مي‌توان بين اين دو نگاه و نظام‌هاي معنايي ـ تعاملي لاندوفسكي ارتباط برقرار كرد.