اثر تعاملي تمرين استقامتي و القاي استروئيد آنابوليكآندروژنيك بر مقادير دسنوترين بافت آديپوز، انتقالدهنده اسيد چرب CD36 و فعاليت آنزيم BetaHAD عضله اسكلتي رت‌هاي نر سالم

مقدمه و اهداف به نظر مي رسد انجام تمرين استقامتي و مصرف استروئيد مي تواند مسير چربي سوزي را بيشتر فعال نمايد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير تعاملي شش هفته تمرين استقامتي و تزريق استروئيد استانوزولول بر تغييرات مقادير CD36 بافت عضله، آنزيم بتاهيدروكسي آسيل كوآ دهيدروژناز (BHAD) بافت عضله و دسنوترين بافت آديپوز زيرپوستي و احشايي در موش هاي صحرايي نر سالم بود. مواد و روش ها در مطالعه حاضر، 40 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار با سن 12 هفته و ميانگين وزن اوليه ي 16±289 گرم به طور تصادفي به چهار گروه تقسيم شدند: دارونما (10=n)، تمرين+دارونما (10=n)، تمرين+استانوزولول (10=n) و استانوزولول (10=n). موش هايتمرين+استانوزولول و استانوزولول هفته اي يك بار تزريق درون عضلاني استانوزولول (5 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن) داشتند، گروه هاي دارونما و تمرين+دارونما به همان ميزان روغن آراشيد دريافت كردند. تمرين استقامتي به مدت 6 هفته، هر هفته 5 جلسه و با شدت 5575 درصد VO2max روي نوارگردان اجرا شد. مقادير انتقال دهنده اسيد چرب CD36، BHAD و دسنوترين با روش الايزا سنجيده شد. يافته ها بعد از 6 هفته تمرين ورزشي و مصرف استانوزولول مقادير پروتئين CD36 در گروه تمرين+استانوزولول در مقايسه با گروه دارونما (0/0003=P)، گروه تمرين+دارونما (0/008=P) و گروه استانوزول (0/029=P) افزايش معناداري داشت. مقادير پروتئين BHAD بافت عضله نعلي در گروه تمرين+استانوزولول در مقايسه با گروه دارونما (0/0002=P)، گروه تمرين+دارونما (0/006=P) و گروه استانوزولول (0/018=P) افزايش معناداري داشت. مقادير دسنوترين بافت چربي زيرپوستي در گروه تمرين+استانوزولول در مقايسه با گروه دارونما (0/0005=P)، گروه تمرين+دارونما و گروه استانوزولول (0/021=P) افزايش معناداري داشت. مقدار دسنوترين بافت چربي احشايي در گروه تمرين+استانوزولول در مقايسه با گروه دارونما (0/0007=)، گروه تمرين+دارونما (0/039=P) و گروه استانوزولول (0/004=P) افزايش معناداري داشت. نتيجه گيري به نظر مي رسد، تزريق استانوزولول آثار ليپوليزي تمرين هاي استقامتي را تا حد چشم گيري بهبود مي بخشد.