جايگاه عشق در سطح فكري اشعار سلمان ساوجي بر مبناي تقسيم‌بندي عشق در عبهر العاشقين روزبهان بقلي شيرازي

عشق از اساسيترين موضوعات عرفان و شعر فارسي است و انواع زميني و آسماني آن در اشعار شاعران و عارفان، مضامين عالي و تعابير زيبايي را به وجود آورده است. در تفكر روزبهان بقلي شيرازي و سلمان ساوجي، نيز عشق از جايگاه والايي برخوردار است. روزبهان بقلي شيرازي و سلمان ساوجي،بعنوان يكي از تاثيرگذارترين عارفان و شاعران دورۀ خود، توجه وافري به اين وديعۀ الهي دارند و در بيان مفاهيم ديني و واژگان عرفاني از عشق بهره‌‌هاي فراواني گرفته اند. اين پژوهش كه با روش كتابخانه اي، به طريق توصيفي- تحليل محتوايي درغزليات سلمان ساوجي انجام شده است، قصد دارد موضوع عشق را در غزليات سلمان ساوجي،بر مبناي تقسيم‌بندي آن در كتاب عبهرالعاشقين روزبهان بررسي كند و خصوصيات آن را در افكار اين شاعر نامي بررسي كند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه در اشعار سلمان ساوجي نيز تقسيم‌بندي عشق (موجود در عبهرالعاشقين) ديده ميشود، در نظر سلمان ساوجي، عشق انساني (به تعبير روزبهان) پايه و مقدمۀ رسيدن به عشق الهي است و عشق در ارتباط و اتحاد با حسن و جمال و به صورت تجلي، به انسان بخشيده شده است. نامحدود بودن عشق، ازلي و ابدي بودن و انگيزۀ آفرينش و برتري عشق بر عقل از ويژگيهاي فكري درخصوص موضوع عشق در غزليات سلمان ساوجي است.