مقايسه اثربخشي رويكرد متمركز بر‌هيجان و طرحواره درماني به شيوه گروهي بر سبك هاي دلبستگي زنان دچار دلزدگي زناشويي

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي رويكرد متمركز بر‌هيجان و طرحواره درماني به شيوه گروهي بر سبك‌هاي دلبستگي(ايمن، اجتنابي و دوسوگرا) زنان دچار دلزدگي زناشويي منطقه 3 شهر تهران بود. از جامعه مذكور 45 نفر زن با روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل قرار گرفتند. طرح پژوهش آزمايشي از نوع پيش‌آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه سبك‌هاي دلبستگي هازن و شيور (1987) استفاده شد. مداخله آموزشي هر دو روش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي اجرا شد . تحليل داده ها با استفاده از تحليل كواريانس چند متغيره ،تحليل كواريانس يك متغيره و آزمون تعقيبي بنفروني انجام شد. نتايج نشان داد كه هر دو رويكرد متمركز بر هيجان و طرحواره درماني بر سبك‌هاي دلبستگي ايمن، اجتنابي و دوسوگرا تاثير دارد . نتيجه مقايسه دو رويكرد نيز نشان داد كه رويكرد متمركز برهيجان بر سبك‌هاي دلبستگي زنان دچار دلزدگي زناشويي موثرتر از طرحواره درماني است .