نقش ساختار شبكه معابر شهري در شكل گيري فضاهاي بي دفاع شهري، نمونه موردي: محله قطارچيان شهر سنندج

اگر فضا عنصري مهم در ايجاد رويدادهاي اجتماعي در بستر شهر قلمداد شود پس نوع كنارهم قرارگيري فضاها با يكديگر و خوانش آن مي‌تواند درك بهتري از ساختار فضايي يك محدوده اعم از شهر، محله، واحد همسايگي و امثال آن به ما ارائه دهد. الگوهاي اتصال فضاها با يكديگر، انسجام فضايي حاصل از آن‌ها و ميزان عميق بودنشان همگي در يك كليت به ما حق انتخاب براي عبور از يك فضا را مي دهد و نيز  به ما يادآور مي شود كه شبكه معابر جزئي از زيرساخت هاي ماندگار شهر است كه به نحوي نوع تعاملات، شكل آن‌ها و رفتارهاي اجتماعي را فرم مند مي سازد. بافت هاي قديم شهري جزء ميراث تاريخي و فرهنگي شهرها بوده و واجد ارزش زيادي هستند كه در اين ميان با دارا بودن شبكه معابري ارگانيك نوعي آشفتگي را به ذهن متبادر مي شوند. اگرچه ديروز حامل ارزش هاي معنايي و هويتي خاص خود بودند اما امروز با دارا بودن ساختمان‌هاي نيمه كاره، فضاهاي گمشده، كنج هاي تاريك، عقب رفتگي ها و مانند آن كه عمدتاً محصول پيكره بندي فضاست هر يك به‌سهم خود بستر لازم براي وقوع جرم احتمالي و عدم امنيت رواني كافي و در يك كلام ايجاد فضاهاي بي دفاع شهري را مهيا ساخته است. روش اين پژوهش توصيفي-تحليلي است. از مطالعات اسنادي در جهت تدوين مباني نظري و نيز  نرم‌افزارهاي دپس مپ و جي آي اس و مشاهدات ميداني در راستاي تحليل استفاده شده است. نتايج حاكي از آن است ‌كه با اصلاح هندسي برخي محورها (از جمله استخوان بندي اصلي بافت) و ديگر معابر ارگانيك، جانمايي كاربري هايي كه موجبات سرزندگي هر چه بيشتر محله را فراهم آورد و ايجاد دسترسي هاي كارآمد كه قابليت حركتي را نيز افزايش دهد مي توان اميد داشت محله قطارچيان از ورطه نابودي رهانيده شود.