تحليلي براثرگذاري ابعاد مديريت شهري بر شاخص‌هاي زيست‌پذيري شهري (مطالعۀ موردي: شهر شهركرد)

ضرورت و اهميت پرداختن به زيست‏پذيري شهري در ارتباط با وظايف جديد برنامه‏ريزي و مديريت در پاسخ‏دهي به نيازهاي جامعه پس از صنعتي‏شدن‏ـ كه شديداً در جست‏وجوي امكانات و تسهيلات و كيفيت زندگي است‏ـ به‏شدت افزايش‏يافته است. هدف از پژوهش حاضر تحليل نقش مديريت شهري در زيست‏پذيري شهركرد است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف (نوع استفاده) كاربردي و از نظر روش توصيفي‏ تحليلي است. جامعه آماري مورد پژوهش شامل ساكنان شهركرد است و محدوده آماري كل منطقه دربردارنده شهركرد است. تعداد جامعه آماري پژوهش برابر با 160000 و تعداد نمونه برابر 383 نفر است كه براساس فرمول كوكران و به شيوه تصادفي در دسترس تعيين شده‏اند. داده‏هاي گردآوري‏شده براساس مدل رگرسيون در محيط نرم‏افزار spssتجزيه و تحليل شده‏اند. نتايج پژوهش بيانگر آن است كه، در كل، مديريت شهري اقدام متناسبي در زمينۀ زيست‏پذيري شهري در شهركرد انجام نداده است. در ساير ابعاد زيست‏پذيري مشاهده شد كه مديريت شهري بر شاخص اقتصادي تأثيرگذار بوده است كه به نسبت خوب است و نشان‏دهنده اقدام مديريت در بهبود وضعيت اقتصادي است. از طرفي، مديريت شهري بر شاخص اجتماعي نيز با ميزان معناداري پايين تأثيرگذار بوده است و نشان‏دهنده اقدامات نه‏چندان چشم‏گير مديريت شهري شهركرد در بهبود وضعيت اجتماعي شهر است كه البته بايد در اين زمينه اقدامات بيشتري انجام گيرد. از طرفي، مديريت شهري بر شاخص زيست‏محيطي تأثيرگذار نبوده است و اين نشان از اين دارد كه مديريت شهري در راستاي بهبود وضعيت زيست‏محيطي شهر اقدامات متناسبي انجام نداده است.