پيش‌بيني مهارت‌هاي ارتباطي بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و خودپنداره

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني مهارت‌هاي ارتباطي بر اساس ويژگي‌هاي شخصيتي و خودپنداره در دختران دانشجو انجام شد. پژوهش از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل دختران دانشجو مقطع كارشناسي ارشد دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن در نيمسال دوم 97-1396 به تعداد 1357 نفر بود.240 نفر به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي مهارت‌هاي ارتباطي (Queendam, 2004)، ويژگي‌هاي شخصيتي فرم كوتاه (NEO, 1992) و خودپنداره (Beck, 1990) بود. نتايج حاصل از روش همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيــري سلسلـه‌مراتبــي نشان داد خودپنــداره 21.4درصد (0.01 p ) واريانس مهارت‌هاي ارتباطي را پيش‌بيني مي‌كند. روان‌رنجـورخويـي رابطـه منفــي و معنــادار (0.05 p ، 0.171=β) و برون‌گرايي (0.01 p ، 0.195=β)، با كمـي اغمـاض گشودگـي (0.069=p=، 0.104=β) و باوجـدان بودن (0.05 p ، 0.164=β) رابطۀ مثبت و معنادار با مهارت‌هاي ارتباطي دارند. بين ويژگي توافـق‌پذيري و مهارت‌هاي ارتباطي رابطۀ معني‌داري مشاهده نشد. همچنين نتايج نشان داد خودپنـداره به همراه ويژگي‌هاي شخصيتـي مي‌توانند 33.5درصد از واريانس مهارت‌هاي ارتباطي را تبيين كنند؛ بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت ويژگي‌هاي شخصيتي و خودپنداره ازجمله عوامل مؤثر در پيش‌بيني مهارت‌هاي ارتباطي دانشجويان به شمار مي‌روند.