رابطۀ هوش‌هاي چندگانه و خودكارآمدي دانش‌آموزان دختر مقطع ابتدايي

هدف اين پژوهش، بررسي رابطۀ هوش‌هاي چندگانۀ گاردنر و خودكارآمدي دانش‌آموزان دختر مقطع ابتدايي بود. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوۀ جمع‌آوري داده‌ها توصيفي از نوع همبستگي است. جامعۀ آماري پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان دختر مقطع ابتدايي ناحيه ۳ آموزش‌وپرورش كرج در سال تحصيلي 96-1395 با تعداد 8019 بود. نمونۀ آماري پژوهش با استفاده از فرمول كوكران و روش نمونه‌گيري تصادفي سيستماتيك ۱۱۷ نفر انتخاب شدند. پرسشنامه‌ها شامل هوش چندگانۀ گاردنر (armstrung,2003) و خودكارآمدي كودك و نوجوان (2001، murhs) بود. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون‌هاي چندگانه مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفته و اين نتايج به دست آمد: بين ابعاد هوش‌هاي چندگانه (زباني، رياضي، فضايي، حركتي، ميان فردي، درون فردي، موسيقي، طبيعت‌گرايي) و اجزاي خود كارآمدي (اجتماعي، تحصيلي و هيجاني) دانش‌آموزان رابطۀ معنادار وجود دارد (0.01 p هوش‌هاي گاردنر، فقط يك مؤلفه (هوش رياضي) بيشترين رابطه را با خودكارآمدي تحصيلي (0.01 p) داشته است.